درصد مجموع تماشاگران مسابقات فصل 2009 لیگ قهرمانان اسیا طرفدار پرسپولیس بوده اند.

در فوتبالی که علی پروین را سلطان،افشین قطبی را امپراطور و امیر قلعه نویی را با تمام حرف و حدیثها ژنرال می خواند، باید علی دایی را فراموش کرد!!

شاهرخ نظری / خبرگزاری پارس فوتبال
ای دایی تو مشهوری نه محبوب

جمله ای که علی پروین در روزهایی که وارد دعوای رسانه ای با علی دایی شده بود بارها به زبان آورد و محبوبیت خود را به رخ علی دایی می کشید .البته این خود شیفتگی علی پروین تا جایی ادامه داشت که سکوها برایش شعار “پروین حیا کن ، پرسپولیس را رها کن” را سر داد و او را در بازی با فجر سپاسی شیراز با بطریهای آب بدرقه کردند.

شاید او هیچگاه انتظار چنین برخوردی از هواداران را نداشت. هوادارانی که تا دیروز شعار اول خدا بعد علی پروین را سر می دادند حالا رو در روی خبرنگاران پشت میله های بین جایگاه و زمین فریاد می کشیدند. دوران پادشاهی سلطان به پایان رسیده و او باید تخت و تاجش را رها مي كرد و از پرسپولیس مي رفت.حالا پروین مانده بود با جملاتی که همیشه در وصف محبوبیت خود می گفت.

سوپر سامی مهاجم قرن آسیا

شاید برای کسانی که بازیهای سامی جابر را به یاد داشته باشند انتخاب سامی جابر به عنوان 10 مهاجم برتر اخیر آسیا چندان تعجب آور نباشد اما وقتی او را در رده اول مهاجم اول آسیا می بینیم چیزی جز خنده و تاسف نصیبت نخواهد شد.به هرحال همان جریانی که الدعایه عرب را بالاتر از حجازی و عابدزاده قرارداد حالا هم سامی جابر یا به قول عربها سوپر سامی را بهترین مهاجم قرن آسیا می داند.این می تواند خنده دارترین ادعای فوتبالی قرن آسیا باشد.

حضور کمرنگ و ضعیف ایران در کنفدراسیون فوتبال آسیا

اینکه تمام تقصیرها را به گردن هواداران فوتبال آنهم از نوع اینترنتی بیندازیم و از عدم محبوبیت علی دایی بین هواداران بگوییم قطعا به بیراهه رفته ایم اگر حضور مردان ورزشی ما در کنفدراسیون فوتبال آسیا حضوری پررنگ و قوی بود قطعا در چنین انتخابهایی مدیران فوتبال آسیا هیچگاه بی حساب و کتاب دست به چنین نظرسنجیهایی که از همان ابتدا با مراجعه به آمار مستند گلزني اين افراد( كه در چنين مواردي بايد تنها راه انتخاب باشد) نتیجه اش معلوم است نمی زدند .سالها میزگرد تشکیل داده ایم که چرا مردان ورزشی ما به کرسیهای آسیا دست پیدا نمی کنند و در انتهای هر برنامه هم مجری برنامه با این جمله که وقت کم داریم و به امید خدا در برنامه های بعدی مفصل تر به این موضوع می پردازیم برنامه را به پایان رسانده و ما هم پای تلوزیون مانند قورباغه ای که به جایی زل می زند به صفحه گیرنده خود زل زده ایم و با خود گفته ایم فاتحه این فوتبال را باید خواند.

آنهمه سروصدا برای رضا زاده و اینهمه سکوت برای علی دایی

اگر همان اهالی اردبیل به پای کامپیوتر خانه اشان می رفتند یا به کافی نت محله خود سر می زدند اکنون علی دایی در صدر مهاجمان آسیا در دنیای مجازی تکیه می زد.اما دریغ از یک خبر کوتاه در صدا وسیما .همان رسانه ای که وقتی قرار بود بهترین وزنه بردار دنیا در سایت وزنه برداری دنیا به نظرسنجی اینترنتی گذاشته شود بارها در بخشهای مختلف به این موضوع و تشویق مردم برای رای دادن به رضازاده می پرداخت اما در مورد علی دایی برعکس تبلیغ رضازاده عمل کرد حتی درصد بسیاری از همشهریان علی دایی هم از این رای گیری مجازی بی خبر بودند.

او معروف بود، مشهور بود، باج نمی داد و محبوب نشد

به نظر شما علی پروین بواسطه بازیهای خوبش محبوب هواداران شده بود یا آنهمه پهن کردن سفرهای رنگارنگ به مناسبتهای مختلف و پرداختهای ماهیانه اش؟ ایا او هیچ دوستی در مطبوعات نداشت؟ شاید اگر دوستان مطبوعاتی این یادداشت را بخوانند فریاد وامصیبتا سر دهند و این جملات را توهین به روزنامه نگاران بدانند اما این مساله در مطبوعات اظهر من الشمس است که خبرهای ریالی بین برخی از روزنامه نگاران بیداد می کند. تا به حال از خود پرسیده اید چرا روزنامه نگاری با هیوندای سوناتا اینور و آنور می رود و خبرنگاری باید ساعتها بین آدمهای مترو آبلمبو شود؟
علی دایی هیچگاه از این دوستان مطبوعاتی نداشت. او عادت به باج دادن نداشت او برعكس آنكه تا دلتان بخواهد خيرات(براي رضاي خدا و نه ريا) از مدرسه سازي تا ورزشگاه ساختن در سبزوار و اردبيل و … مي كرد اما نه پولی بابت خبری داد و نه خبرنگاری را به قلمرو خویش دعوت می کرد.آیا تصور تعریف از علی دایی آنهم به حق در چنین فضایی بیهوده نبود ؟!او باج نمی داد و برخی از روزنامه ها او را کم کم از مردم دور می کردند .

یکی دیگر می خواهد آقای گل شود من چرا به فکر کفشم باشد

کاش می شد اسامی بازیکنانی که بعد از معروف شدن و پولدار شدن برای بازی در تیم ملی ناز می کردند اما در مقابل رسانه ها خود را سرباز تیم ملی معرفی می کردند فاش کرد،همان بازیکنی که اگر می شد اسمش را نوشت همه از تعجب انگشت به دهان می ماندند و به علی دایی درود می فرستادند .یکی از مربیان سالهای نه چندان دور تیم ملی تعریف می کرد در یکی از بازیهای آسیایی وقتی بازیکنان در تونل بودند و می خواستند به درون زمین بروند با تعجب دیدم کفش یکی از لژیونرهای معروف آن زمان پاره است به او گفتم آقای فلانی کفشتان پاره است گفت می دانم و همین یک کفش را بیشتر ندارم به او گفتم شما و با این دبدبه و کبکبه واقعا همین یک کفش را دارید ؟مربی تیم ملی ادامه داد اگر همان روز او را روی نیمکت می نشاندم رسانه ها بیچاره ام می کردند .شب بعد از بازی بازیکن را به اتاق خودم فراخواندم و به او گفتم لااقل به خاطر مردم بهتر بازی کنید و تمام توان خود را بکار بگیرید که در جواب به من گفت: ” یکی دیگه می خواد آقای گل جهان بشه من تلاش کنم?”

این ها همان بازیکنانی بودند که دوستانشان در مطبوعات بازیهای بد آنها در تیم ملی را به تاکتیک بد و ضعیف تیم ملی ربط می دانند همه هوادارها می دیدند هفته بعد فلانی ستاره تیم باشگاهیش است اما در تیم ملی ضعیف ترین بازیکن تیم می شود .او راهش را خوب یاد گرفته بود و دوستانش در مطبوعات حسابی از جان برایش مایه می گذاشتند .این یعنی محبوبیت .کاش می شد دل را به دریا زد و یکروز همه بازیکنان ریاکار را برای هواداران معرفی کرد.